Leon Koc

Leon Wacław Koc urodził się 23 września 1892 roku w Suwałkach. Uczył się w tamtejszym Gimnazjum Męskim, a następnie w Polskiej Prywatnej Siedmioklasowej Szkole Handlowej. W 1905 roku uczestniczył w strajku gimnazjalistów jako członek komitetu strajkowego. W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich i służył jako oficer 5 pułku piechoty Legionów. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie.

Po ukończeniu studiów w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego służył w Wojsku Polskim, między innymi jako szef sztabu i dowódca pułku. W 1935 roku stanął na czele Wojskowego Instytutu Naukowo-Oświatowego, a do 1938 roku redagował „Bellonę”. Podczas kampanii 1939 roku dowodził garnizonem Kowel i Grupą „Kowel”; po walkach z oddziałami niemieckimi i sowieckimi dostał się do niewoli. W 1941 roku objął dowództwo Ośrodka Zapasowego Armii Polskiej w ZSRR, a później pełnił służbę na Bliskim Wschodzie. Zmarł w Londynie.

Na podstawie artykułu „Leon Koc” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.