Ludwik Szaciński

Ludwik Szaciński de Rawicz urodził się 16 kwietnia 1844 roku w Suwałkach jako czwarte z dziesięciorga dzieci Feliksa i Józefy z domu Frydrych. Uczył się w Szkole Kadetów w Warszawie, a po wybuchu powstania styczniowego brał udział w walkach. Uzyskał stopień porucznika kawalerii. Ranny podczas ucieczki z rosyjskiego więzienia, zbiegł za granicę. Po rocznej wędrówce po Europie dotarł z bratem i przyjaciółmi do Christianii w Norwegii.

Tam rozpoczął działalność fotograficzną i został jednym z pierwszych profesjonalnych fotografów w Norwegii. W 1871 roku poślubił Huldę Hansen; mieli syna Stanniego. Przypisuje mu się powołanie Norweskiego Towarzystwa Fotograficznego i Związku Zawodowego Fotografów, w których pełnił funkcję przewodniczącego. W 1882 roku otrzymał norweskie obywatelstwo, a w 1888 roku stanowisko Królewskiego Fotografa. W jego atelier przy ulicy Karl Johansgata 4 fotografowali się między innymi członkowie rodziny królewskiej, szwedzka arystokracja i artyści. Współpracował także z policją. Zdobywał nagrody w Paryżu, Wiedniu, Dreźnie, Filadelfii i Christianii. Zmarł 8 lipca 1894 roku na wyspie Ormøya w Norwegii.

Na podstawie artykułu „Ludwik Szaciński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.