Michał Kirkor

Michał Kirkor, polski lekarz i taternik, urodził się 17 października 1871 roku w Suwałkach. W 1891 roku rozpoczął studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim. Rok później, za działalność polityczną i niepodległościową, został zesłany na Syberię do guberni permskiej. Po powrocie mieszkał w Krakowie, gdzie ukończył medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1898-1904 pracował jako asystent przy Katedrze Fizjologii. W 1905 roku, po stwierdzeniu gruźlicy płuc, przeniósł się do Zakopanego. Pracował jako lekarz w sanatorium Dłuskich w Kościelisku, a później przebywał tam jako pacjent. Był współzałożycielem Stowarzyszenia Bratnia Pomoc, które przyczyniło się do otwarcia sanatorium dla niezamożnej młodzieży akademickiej chorej na gruźlicę.

W 1899 roku został członkiem Towarzystwa Tatrzańskiego, a w latach 1902-1906 zasiadał w jego zarządzie, pełniąc także funkcję skarbnika. Przyczynił się do powstania Sekcji Narciarskiej Towarzystwa i zajmował się znakowaniem szlaków. Chodził po Tatrach, między innymi z Kazimierzem Tetmajerem. W 1902 roku dokonał drugiego wejścia żlebem między Giewontem a Małym Giewontem i wyznakował prowadzący nim szlak. Zmarł 25 stycznia 1907 roku w Zakopanem.

Na podstawie artykułu „Michał Kirkor (taternik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.