Stanisław Prosiński

Stanisław Dyzma Prosiński (16 listopada 1912 - 14 grudnia 1975) był polskim chemikiem i technologiem drewna, urodzonym w Suwałkach. Ukończył gimnazjum w Inowrocławiu, po czym studiował na Uniwersytecie Poznańskim. Magisterium z chemii uzyskał w 1936 roku, a pierwszą publikację naukową ogłosił trzy lata wcześniej. Podczas II wojny światowej służył jako artylerzysta Armii Pomorze, następnie przebywał w obozie jenieckim Woldenberg, gdzie prowadził kursy chemii dla żołnierzy. Doktorat obronił w 1949 roku. W kolejnych latach otrzymał tytuły profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego.

Od 1950 roku kierował Zakładem Chemii Produktów Leśnych, a od 1951 Katedrą Chemicznej Technologii Drewna. W 1970 roku objął kierownictwo Instytutu Technologii Drewna i pełnił tę funkcję do śmierci w Poznaniu. Badał skład i właściwości drewna, jego chemiczny przerób, uszlachetnianie i konserwację, a także kalafonię, smoły i oleje drzewne. Samodzielnie lub we współpracy opracował około 150 publikacji, w tym podręcznik „Chemia drewna”, oraz zgłosił 16 patentów. Wypromował 23 doktorów, przewodniczył Komitetowi Technologii Drewna PAN, a od 1971 roku był członkiem korespondentem PAN. Otrzymał m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal Komisji Edukacji Narodowej.

Na podstawie artykułu „Stanisław Prosiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.