Władysław Dąbrowski

Władysław Dąbrowski, znany także jako Władysław Dąmbrowski lub Dombrowski, był oficerem kawalerii Wojska Polskiego, majorem i dowódcą oddziału partyzanckiego na Wileńszczyźnie w 1919 roku. Urodził się w Suwałkach, w rodzinie rosyjskiego generała majora kawalerii Adolfa Dąmbrowskiego i Leontyny z Kozłowskich. Kształcił się w Korpusie Kadetów w Petersburgu, a następnie w szkole kawaleryjskiej w Jelizawetgradzie. Służył w armii rosyjskiej podczas I wojny światowej, a w listopadzie 1917 roku przeszedł do 1 Korpusu Polskiego.

W 1918 roku objął dowództwo Pułku Ułanów Wileńskich. Na początku 1919 roku poprowadził oddział z Wilna do Brześcia, walcząc po drodze z bolszewikami. Później dowodził grupą operacyjną, 13 pułkiem ułanów i 211 pułkiem ułanów, uczestnicząc w walkach przeciw bolszewikom oraz w działaniach wojsk Litwy Środkowej. Po służbie w Straży Granicznej i kolejnych przydziałach w jednostkach kawalerii został zwolniony z czynnej służby w 1926 roku. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari i Krzyż Walecznych. Zmarł 21 października 1927 roku.

Na podstawie artykułu „Władysław Dąbrowski (1891–1927)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.