Włodzimierz Kenig

Włodzimierz Kenig (1 kwietnia 1883 w Suwałkach - 4 maja 1929 w Pułtusku) był polskim skrzypkiem, dyrygentem, kompozytorem i prawnikiem. Był synem Józefa Keniga. Kształcił się w Instytucie Muzycznym w Warszawie, gdzie studiował grę na skrzypcach u Stanisława Barcewicza oraz teorię u Zygmunta Noskowskiego. Studiował także prawo na uniwersytecie. Następnie kontynuował naukę w Monachium, kształcąc się w zakresie dyrygentury u Hansa Bussmeyera i kompozycji u Friedricha Klosego.

Po uzyskaniu dyplomu, w 1909 roku ubiegał się o stanowisko dyrektora artystycznego Towarzystwa Muzycznego w Krakowie, które objął w 1914 roku. Od 1910 występował w kraju i za granicą jako dyrygent oraz skrzypek-solista. W sezonie 1915/1916 był pierwszym dyrygentem Filharmonii Warszawskiej, a w sezonie 1926/1927 dyrygował w Stanach Zjednoczonych. Skomponował trzy symfonie, dwa poematy symfoniczne - „Epizod” i „Kazimierz Wielki” - utwory na skrzypce i wiolonczelę oraz pieśni, między innymi do słów Kazimierza Przerwy-Tetmajera i Lucjana Rydla.

Na podstawie artykułu „Włodzimierz Kenig” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.